Zakładki:
......
.......
........
.........
Dekret warszawski
E-varsaviana
Fotoblogi i blogi warszawskie
Informatory
Komunikacja warszawska
Różne
Warszawa
Warszawa - z obiektywu forumowiczów
Warszawa przedwojenna
Warszawa wojenna
Wycieczki po Warszawie z przewodnikami
Żydzi Warszawy

blogi










site statistics


poniedziałek, 18 czerwca 2007
Warszawa. Obrazy z dziejów. Mapy, plany i widoki Warszawy 1641 - 2007

Kilka dni temu w Muzeum Historycznym m.st. Warszawy została otwarta wielka wystawa kartografii warszawskiej. Jest czynna do 3 sierpnia tego roku.

Informacja z muzeum:
Wystawa "Warszawa. Obrazy z dziejów. Mapy, plany i wodoki Wraszawy 1641 - 2007" to największa ekspozycja poświęcona kartografii warszawskiej w powojennej historii stolicy. W pięciu salach wystaw czasowcy organizatorzy zaprezentują około 100 planów i panoram (w tym niektóre wielkoskalowe o wym. 2 x 2 m), wykonywanych od siedemnastego wieku aż do współczesności. Ekspozycję uzupełniają zdjęcia lotnicze autorstwa Marka Ostrowskiego i fotoplany z różnych okresów.

Wystawa została pomyślana w układzie chronologicznym. Za szczególnie interesujące można uznać najstarsze obiekty m. in. pochodzacy z 1641 r. plan Warszawy autorstwa Izraela Hoppego, a takze panoramę Abrahama Dahlberga z 1655 roku. Na uwage zasługują także: cała grupa osiemnastowiecznych map z okresu panowania Sasów, plany pruskie z lat 1795 - 1807, dziewiętnastowieczne plany wojskowe z czasów Królestwa Kongresowego, a także jedne z dokładniejszych az do 1945 roku map - urzędowe plany rosyjskie z końca XIX wieku.

Wystawa jest bardzo ciekawa. Map i planów ogromne ilości. Spore wrażenie robią mapy wielkie, o boku 2 metrów. Są bardzo wyraźne, doskonale widac Oś Saską. Jest fotoplan Warszawy zrobiony z wysokości 200 sążni z 1855 roku. Porównując poszczególne mapy widzimy, jak sie zmieniało miasto. Zadumałam sie patrząc na to, czego nie ma i nigdy już nie będzie, plac Żelaznej Bramy. Są bowiem na planie zaznaczone wszystkie budynki, łącznie z Gościnnym Dworem.

Wystawę polecam do obejrzenia, zamknięcie jest przewidziane już 3 sierpnia. Niestety, nie ma jeszcze katalogu.

środa, 13 czerwca 2007
Ulica Bednarska

10 lat temu powstała nowa seria wydawnicza na temat Warszawy: "Ulice naszego miasta". Pierwszą z nich była książka Jarosława Zielińskiego "Ulica Bednarska". Bardzo ciekawie jest opisana historia tej urokliwej ulicy.

Ulica Bednarska powstała w jednym z wielu wąwozów skarpy warszawskiej. Różnica poziomów w stosunku do Wisły wynosi 20 metrów. Dolny odcinek Bednarskiej powstał dopiero w drugiej połowie XVIII wieku, początkowo zaczynała się na wysokości obecnej Furmańskiej, gdzie wówczas znajdowała się linia brzegowa Wisły. Końcowy fragment Bendarskiej przy Dziekance powstał na skutek parcelacji XV-wiecznych ogrodów księży kanoników. Początkowo ten odcinek nosił nazwę Rzeźniczej od znajdujących się tu rzeźniczych domków. Bednarska w wawozie pierwotnie nosiła nazwe Drogi ku Wiśle a od XVI wieku ulicy Gnojowej z powodu zwałki nieczystości miejskich. Tu, na miejscu obecnych zabudowań "Caritasu" znajdował się słynny z przepychu pałac Kazanowskich.

W drugiej połowie XVII wieku prawie wszystkie grunty po obu stronach ulicy należały do zakonów. Były to przeważnie sady i ogrody. W pierwszej połowie XVIII w. istniała już gęsta drewniana zabudowa. Do 1770 roku na miejscu drewnianych budyneczków w okolicy Dziekanki powstały jedno- i dwupiętrowe kamieniczki.

W połowie XVIII wieku Bednarska została wybrukowana. Koryto Wisły na skutek zwałki śmieci cofnęło się, co umozliwiło wybudowanie grobli, prowadzącej do drewnianwego pomostu stanowiącego zalążek przyszłego mostu. W tym okresie Bednarska poprowadzono murowany kanał odwadniający Krakowskie Przedmiescie. W 1770 roku ulica otrzymała nazwę Bednarskiej od mieszkających tu bednarzy. W 1771 roku powstała komienica karmelitów bosych, zachowana do naszych czasów pod numerem 23. pokaż powiększenie

W 1775 roku postawiono, sfinansowany przez Adama Ponińskiego, most łyżwowy. Obok mostu powstały łazienki kasztelana łukowskiego Jacka Jezierskiego. Projektantem był prawdopodobnie Szymon Bogumił Zug.

W tym czasie niemal cała Bednarska składała się z drewnianych dworków. Były to budynki czteroizbowe i przeważnie w każdej mieszkała jedna rodzina. Budowa mostu bardzo zwiększyła znaczenie ulicy. Była w południowej części miasta jedyną łącząca Warszawę z praskim brzegiem. Most został spalony w 1794 roku przez wojsko polskie uchodzące przed Rosjanami.

W okresie Księstwa Warszawskiego ulica znaczenia komunikacyjnego nie odzyskała ze względu na kilkakrotne zniszczenie mostu albo przez wojska albo przez powodzie. Dopiero sprzyjająca koninktura Królestwa Polskiego zwróciła Bednarskiej dawne znaczenie. Ulica znów stała się ważnym szlakiem komunikacyjnym i handlowym. Zaczęły powstawac nowe kamienice. Upadek Powstania Listopadowego nie zaważył ujemnie na rozwoju ulicy. Powstawały nowe kamienice i hotele. Naprzeciw dawnych łazieniek Jezierskiego pwstały łazienki Teodozji Majewskiej. Budynek przetrwał do naszych czasów. pokaż powiększenie

Około 1840 roku ulica była całkowiecie ukształtowana. Często jednak spotykały ją katastrofy, powodowane wylewami Wisły. W 1844 roku woda sięgała aż do Furmańskiej i Sowiej. W 1853 roku Bednarska została zalana przez wody zniszczonego kanału ściekowego na Karowej. W latach 40-tych zagrożeniem dla północnej pierzei Bednarskiej stał sie projekt stałego mostu, który miał mieć wjazd w tym miejscu, gdzie potem stanął gmach Resursy Obywatelskiej. Choć ostatecznie został wybrany projekt inz. Feliksa Pancera to jednak część budynków przedwcześnie wyburzono.

We wrześniu 1939 roku Bednarska uniknęła zniszczeń, natomiast po wybuchu Powstania Warszawskego znalazła się w rękach Niemców i była dwukrotnie spalona, najpierw w odcinku dolnym, potem górnym.

Wg inwentaryzacjio BOS w 1945 roku całkowiecie zburzone były zaledwie trzy budynki, wypalonych i częsciowo zburzonych było 12. Ocalały łazienki Majewskiej i wszystkie budynki pokarmelickie. BOS poczatkow planował odbudowac kamieniczki z XVIII i większość z XIX wieku. Najpierw remontowano wszystko, nawet bez usuwania róznych dobudówek. Potem jednak podejście się zmieniło i zaczęto burzyć wszystkie oficyny. Po 1949 roku zaczęto rozbierać nawet kamienice sprzed 1850 roku. Odbudowa odbywała się w stylu mariensztackim. Zmieniono kamienicom wysokość i wystrój, nawet dachy miały inny wydgląd. pokaż powiększenie

W latach 60-tych wyburzono zabytkowe gmachy Towarzystwa Dobroczynności a potem je zrekonstruowano. W roku 1994 rozebrano uszkodzona oficynę pod numerem 25. Na jej miejscu wzniesiono potężny sześciopiętrowy budynek. Na skutek powszechnych protestów budowa została wstrzymana. Głośno było w prasie o tej samowoli budowlanej.

Obecnie na Bednarską wróciło życie, pełno jest tu sklepików i restauracyjek.