W okresie międzywojennym Plac Teatralny był miejscem tętniącym życiem. Przy wylocie Wierzbowej znajdowało się małe kino "Corso", idąc Senatorską trafiało się na Galerię Luxenburga. Tuż przy wejściu do niej znajdował się popularny przedwojenny kabaret "Qui - Pro - Quo". Przy Bielańskiej była Operetka warszawska, a w Ogrodzie Saskim Teatr Letni. A w centralnym punkcie Placu - Opera. Pod kolumnadą obok wejścia do Teatru Narodowego mieściła się cukiernia Semadeniego. Systemem paryskim latem stawiano na chodnikach stoliki, przy których wytworne panie raczyły się smacznymi ciastkami. Podcienia były pięknie podświetlone, znajdowały się tam witryny eleganckich sklepów. Obok kina "Corso" znajdowałą się znana z dansingów restauracja "Oaza" a nieco dalej w kierunku Senatorskiej znajdował się pierwszy w Warszawie "bar automat", otwarty tuż przed wybuchem wojny. To wszystko nadawało placowi specyficzny charakter.

Od północy na rogu Bielańskiej znajdowały się dwa znane warszawskie sklepy: skład materiałów żelaznych i skład apteczny. Obok stał mały kościół z kolumnadą pod wezwaniem Św. Andrzeja. Był to klasztor i kościół panien Kanoniczek. Dalej stał ratusz, ze strażakiem chodzącym po galeryjce wokół wieży i wypatrującym pożaru. Ostatnim budynkiem po tej stronie był Pałac Blanka.

W czasie oblężenia Warszawy w ratuszu mieściło sie centrum dowodzenia Obroną Cywilną Warszawy. To powodowało wściekłe bombardowanie rejonu Placu Teatralnego przez Niemców. W 1939 roku spłonęła cała ulica Bielańska, Wierzbowa i większa część Senatorskiej. Po Powstaniu wypalona została reszta kamienic o dużej wartości.

Na rogu Bielańskiej i Senatorskiej stała kamienica Na Gołubskiem, projektowana przez A. Corazziego, bardzo charakterystyczna, ze ściętym narożnikiem. Wystrój jej miał wpływ na kompozycję przestrzenną Placu Teatralnego. Część kamienicy ocalała, niestety została rozebrana w 1962 roku w związku z budową osiedla przy Placu Teatralnym. Kamienica Senatorska 20, zbudowana wg projektu P. Aignera spalona i zburzona w 1944 roku, stojąca tuz przy klasztorze została ostatecznie rozebrana w 1953 roku. Kościół panien Kanoniczek z pierwszej połowy XVIII wieku, spalony i częściowo zburzony, został też rozebrany w 1953 roku. Wcześniej został zabezpieczony przez Wydział Architektury Zabytkowej BOS, był zrobiony przez S. Żaryna projekt rekonstrukcji ale niestety, kościół został skreślony z listy zabytków. Nie wiem na czyje polecenie i dlaczego. Rozebrane zostały też ruiny pozostałych kamienic oraz ratusza. Tylko Pałac Blanka ocalał ze zrównania z ziemią.

Największą stratą było zniszczenie Teatru Wielkiego. W 1939 roku został spalony a pięć lat póżniej zbombardowany. Uratowała się tylko fasada od strony Placu oraz sale redutowe.

Odbudowę Placu Teatralnego rozpoczęto już w 1947 roku od wzniesienia pałacu Blanka. Nie przywrócono mu jednak przedwojennego reprezentacyjnego charakteru, odbudowany został jako budynek wolnostojący. Przed wojną był jednym z elementów zabudowy ulicy Senatorskiej. Równiez w tym samym roku rozpoczęto odbudowę Teatru Narodowego. Dzięki inwencji arch. P. Biegańskiego i konspiracyjnie przeprowadzanym zabezpieczeniom, udało się w czasie okupacji zachować wiele autentycznych fragmentów wnętrz z 1919 roku. Odbudowa teatru została zakończona w 1950 roku jednocześnie z północnym skrzydłem Teatru Wielkiego. W tym też roku został rozpisany konkurs na odbudowę Teatru Wielkiego, wygrany przez B. Pniewskiego. Teatr był budowany w latach 1954 - 1965, otwarcie nastąpiło 19 listopada 1965 roku.

W pierwszym kompleksowym projekcie odbudowy Placu Teatralnego architekci zakładali całkowita rekonstrukcję Teatru Wielkiego, Narodowego, odbudowę zabytkowych kamienic ze ściany zachodniej, odbudowę kościoła Kanoniczek, zabudowę obrzeżną strony północnej wraz z odbudową ratusza. Podobnie miała być odbudowana Senatorska od Miodowej do pałacu Blanka. Projekt ten niestety nie spotkał się z aprobatą Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej. Część członków tej komisji, zafascynowna ogromną przestrzenią, która powstała po uprzątnięciu ruin, zajęła stanowisko aby jej nie zabudowywać. W ten sposób powstał wygon, który oglądaliśmy przez kilkadziesiąt lat.

Gdy w 1950 roku został ogłoszony konkurs na odbudowę tego rejonu, do konkursu stanęło 6 zespołów, pięć z nich chciało odbudowania kamienicy Na Gołubskiem i północnej pierzei placu. Niestety, stało sie inaczej. Na 3 lata sprawa ucichła, a w międzyczasie rozebrano wszystkie ruiny po północnej stronie łącznie z częściowo czynnym kościołem panien Kanoniczek. W stosunku do rozebranej kamienicy Na Gołubskiem były różne propozycje, nawet taka aby zachować ruinę jako pomnik. Niestety - postawiono tu paskudny, przeszklony pawilon a nieco dalej osiedle niewysokich domów. W pobliżu zbudowano trzy wieżowce, które pasują co całości Placu jak pięść do nosa. Złośliwi mówili "Plac trzech słupów". Zarówno wyburzenia jak i nowe domy powodowały wśród warszawiaków wielkie emocje. Uważano powszechnie, że w tym miejscu powinna być architektura zabytkowa.

W 1964 roku odsłonięty został pomnik Bohaterów Warszawy czyli warszawska Nike, który osobiście bardzo lubię. Pomnik został wybudowany za pieniądze społeczne. Kosztował 9 mln złotych, z czego 7 dało społeczeństwo, a 2 mln dołozył SFOS.

Nawierzchnia placu Teatralnego była bardzo zniszczona w czasie walk powstańczych. Postanowiono ją przebudować na odsłonięcie pomnika Bohaterów Warszawy. Projektant, Zygmunt Stępiński, chciał ją wybrukować bazaltową kostką, ale nigdzie nie było odpowiedniej jakości ani w Warszawie, ani w kamieniołomach. Przypadkowo, wracając z lotniska al. Żwirki i Wigury, akurat przebudowywaną na dwujezdniową zobaczył na poboczach hałdy pięknej kostki, jeszcze przedwojennej. Tą właśnie kostką wybrukowano Plac Teatralny.

Obecnie przez Teatrem Wielkim stoją dwa pomniki: Bogusławskiego i Moniuszki. Zostały one odsłonięte 17 stycznia 1965 roku. Przed wojną był tylko pomnik Bogusławskiego, ustawiony w 1936 roku. Drugiego prezydent Starzyński juz nie zdążył odsłonić, bo wybuchła wojna. Tzw. południk warszawski ma stary rodowód, jest z 1880 roku. Był rekonstruowany.